Μεταξύ του πλούσιου αρχειακού και ιστορικού υλικού που περιλαμβάνεται στη συλλογή "Ιστορικό Πανόραμα" της Κ.Ε.Π.Α. περιλαμβάνεται και η συγκεκριμένη Carte Postale. Η κάρτα εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1941 για να καλύψει τις ευχετικές ανάγκες του Νεοζηλανδικού Στρατού. Ένας πρωτότυπος τρόπος για να ευχηθούν οι Νεοζηλνδοί στρατιώτες Χρόνια Πολλά στους δικούς τους ανθρώπους.

Το Δωδεκαήμερο κατέχει ξεχωριστή θέση στο λαϊκό εορτολόγιο με πλούσια εθιμολογία στη διάρκεια των τριών μεγάλων εορτών: Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Θεοφανίων. Ιδιαίτερη θέση σ’ αυτές τις γιορτές κατέχει το έθιμο «Ρουγκάτσια» που γινόταν στα χωριά του κάμπου (ρουμλούκι) της Ημαθίας. Σκοπός του εθίμου ήταν η κοινοτική προσφορά (συγκέντρωση χρημάτων και καρπών για χτίσιμο σχολείων και εκκλησιών). Άνδρες νεαρής κυρίως ηλικίας ντυμένοι με φουστανέλες οι «ρουγκατσιάρηδες», όπως τους έλεγαν κρατώντας στα χέρια τους ξύλινα σπαθιά χόρευαν σ’ όλα τα σπίτια του χωριού με την συνοδεία μουσικών οργάνων (ζουρνάδες). Κάθε φορά που έφθαναν στην είσοδο κάποιας αυλής σταματούσαν, σχημάτιζαν κύκλο και άρχιζαν να χορεύουν. Παρουσίαζαν αυστηρά μια συγκεκριμένη σειρά χορών όπως: περπατητός, προσκυνητός, συγκαθιστός, ρουγκατσιάρικος και πατρώνα.

Το έθιμο παρουσιάστηκε από τη χορευτική ομάδα (Τμήμα εκπροσώπησης) του τμήματος λαογραφίας της Κ.Ε.Π.Α Δήμου Βέροιας την Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου  σε κεντρικά σημεία της πόλης. Η ομάδα ξεκίνησε με προσκύνημα στο μητροπολιτικό ναό της Βέροιας και ακολούθησαν επισκέψεις σε εκκλησιαστικούς και πολιτικούς παράγοντες του τόπου. Στη συνέχεια το χορευτικό τμήμα περιόδευσε στο κέντρο της πόλης, όπου παρουσιάστηκαν χοροί του εθίμου. 

Περισσότερα για το έθιμο βλέπε σχετική ανάρτηση

— «Απόψε εγεννήθηκε ό Χριστός», τιτιβίζουν τα σπουργίτια και πετούν στα δένδρα του περιβολιού.

— «Να τα πούμε;» Ερωτούν.

— «Τα είπαν άλλοι!» απαντούν τα δένδρα κινώντας τα γυμνά κλαδιά των. «Είδαμε και το χριστουγεννιά­τικο δένδρο, που εκουβάλησαν στο σπίτι».

— «Ναι, μα εμείς είδαμε πολύ περισσότερα», λέγουν τα σπουργιτάκια.

Και αλήθεια, τα σπουργίτια, καθώς είναι πάντα πε­ρίεργα, είχαν καθίσει το απόγευμα στην άκρη των κε­ραμιδιών του αντικρινού σπιτιού και από εκεί είχαν ιδεί μέσα στη σάλα τις ετοιμασίες που εγίνοντο.

— «Το είδαμε και το χριστουγεννιάτικο δένδρο», εξα­κολούθησαν να λέγουν, «άλλα παρ’ ολίγο να μη το γνωρίσουμε. Ήτο σκεπασμένο από στολίδια, πολλά πολλά κεράκια, χρυσές και ασημένιες κορδέλες, παι­χνίδια φανταχτερά, μήλα, καρύδια και άλλους καρ­πούς διπλωμένους σε χρυσόχαρτα».

—«Τί ωραίο που θα είναι!» είπαν οι θάμνοι. και αναστέναξαν καθώς είδαν τα δικά των κλαριά, που ήσαν δίχως φύλλα και λουλούδια.
Και η μικρούλα μηλιά εσυλλογίσθηκε με μελαγχολία την ωραία εποχή, που είχε άνθη και κόκκινα μήλα.

— «"Ίσως να είναι από τα μήλα μου αυτά πού κρέμον­ται τώρα στο Χριστουγεννιάτικο δένδρο», είπε.

Αυτό αλήθεια δεν το ήξεραν τα σπουργιτάκια, ήξε­ραν όμως άλλα πολλά.

— «Ό Κωστάκης θα πάρη ένα ωραίο βιβλίο για δώ­ρο», έλεγαν. «Και η Ελενίτσα θα πάρη μιαν ωραία κούκλα. Ό Γιαννάκης μια σφυρικτρα και ένα τόπι. "Ένα ωραίο μεταξωτό σάλι για τη γιαγιά, να μην κρυώνη. Τί ωραία πού θα είναι το βράδυ, την ώρα πού θα ανάψουν τα κεράκια του δένδρου και όλη η αίθουσα θα λάμψη».

—«Ναι, εσείς τα βλέπετε όλα», εμουρμούρισε ή χον­δρή συκιά, που ήτο σε μιαν άκρη του περιβολιού και τα κλαδιά της δίχως φύλλα εστέκοντο σαν λυπημένα. «Εμείς ούτε κανένα Χριστουγεννιάτικο δώρο θα έχωμε, ούτε και καμιά ζεστή και ωραία φωτισμένη αίθουσα βλέπομε. "Αχ, να είχα πτερά να επετούσα!» είπε και αναστέναξε ή χονδρή συκιά.

Τα σπουργιτάκια έβαλαν τα γέλια. Αλήθεια, πολύ αστείο θα ήτο να ιδή κανείς τη χονδρή συκιά να βγη με όλη τη ρίζα της και να πετάξει.

Και φρρρ επτερούγισαν τιτιβίζοντας πάλι στα κεραμίδια τού αντικρινού σπιτιού, γεμάτα περιέργεια να ιδούν και να ακούσουν.

Β. Πετρούνια, Παιδικές ιστορίες (Αναγνωστικό Β΄ Δημοτικού), Αθήνα, 1938, 77-78

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα: τα σήμαντρα μιλούνε στη γαλήνη

μέσα στη φάτνη κείτεται σαν βρέφος ο Θεός!!!

Χρυσά φτερά φτεροκοπούν στην γη την καλωσύνη

ανοίξτε όλοι τις καρδιές και δεύτε πάρετε το φως!

Χριστούγεννα: Ας ψάλλουμε το επί γης ειρήνης

την δύναμη ας πάρουμε απ' το θαμμα της σπηλιάς

τα σήμαντρα και τα φτερά στης νύχτας τη γαλήνη

λαλούν και χύνουν βάλσαμο στα βάθη της καρδίας.

Χριστούγεννα: κι ανοίγουνε οι ουρανοί τα θάμπη

κι' οι αρχάγγελοι τραγουδούν με τα λευκά φτερά.

Δώσε, Χριστέ, λίγη χαρά, σαν ήλιος και να λάμπει

στους κάμπους και στα πέλαγα εδώ και μακριά.

Δέσπω Παναγιωτίδου

Δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα Αστήρ της Βέροιας, 25-12-1939